และแล้วก็มีวันนี้..

 

วันที่ผมคงต้องสารภาพกับคุณว่าคุณไม่ใช่ที่หนึ่งสำหรับผมอีกต่อไป

 คุณไม่ใช่คนที่ผมรักและคิดถึงที่สุดอีกแล้ว

ตั้งแต่ 'เค้า' เข้ามาในชีวิตผม

 

ผมไม่คิดมาก่อนว่าผมจะรักใครได้มากขนาดนี้

ผมยอมแลกทุกอย่างเพื่อให้ได้เห็นรอยยิ้มอันสดใส

ผมตัดหลายๆอย่างออกไปจากชีวิต..ผมลำบากขึ้น

แต่ผมมีความสุขมากก (อยากใส่ ก.ไก่อีกสัก 100 ตัว)

 

ผมรักเค้าตั้งแต่ผมยังไม่ได้เห็นเค้า

หัวใจผมเริ่มเปลี่ยนไปตั้งแต่รู้ว่ามีเค้าอยู่ในโลกนี้

น้ำตาผมไหลในวันที่รู้ว่าเค้าจะไม่มีใคร

และจากวันนั้น..ผมไม่ลังเลใจเลยที่จะใช้ชีวิตที่เหลืออยู่เพื่อเค้า

 

เค้าเหมือนแสงแดดสดใส

เค้าเหมือนรุ้งสีสันสดสวย

ตลอด 1 ปีที่ผมเฝ้ามองดูและอยู่ข้างๆเค้า

เค้าทำให้โลกเปลี่ยนไป

เค้าทำให้ชีวิตผมมีความหมายมากขึ้น

 

มีคนอีกหลายคนที่รักเค้า

อยู่ข้างๆเค้า และพร้อมจะทำทุกอย่างเพื่อเค้า

ผมมั่นใจว่าผมรักเค้าไม่น้อยไปกว่าใครแน่นอน

ผมมั่นใจว่าทุกสิ่งทุกอย่างที่ผมทำให้(และจะทำให้)

เค้าจะรับรู้ได้..ว่า 'ป๊า' รักเค้าแค่ไหน

 

. . . . . . . . . .

. . . . . . . . . .

 

ขอบคุณนะครับ ที่อยู่ข้างๆผมเสมอมา

แม้บางครั้งผมทำคุณเสียใจ

แม้บางครั้งคุณทำผมเสียใจ

แต่ผมเชื่อว่าที่เราผ่านมาได้เพราะเราเชื่อ..

เชื่อในความรู้สึกของกันและกัน

 

ครบรอบ 4 ปีที่เดินข้างๆกัน

ผมไม่มีของขวัญอะไรให้คุณเลย

ไม่มีแม้แต่การ์ดซักใบ

 

ส่วนคุณ..ให้ของขวัญพิเศษกับผม

เสร็จจากงานของตัวเองแล้ว คุณมาหาผมที่บ้าน

เพื่อที่จะฉลองกับผมด้วยการช่วยงานเอกสารด่วนของแม่ผมจนถึงเที่ยงคืน

 

ช่วงเวลาสั้นๆที่ผมได้ใช้เพื่อฉลองกับคุณ

คือตอนที่เราขี่มอเตอร์ไซค์ออกไปซื้อของกินที่เซเว่น

คุณขี่..ผมซ้อน..

คางผมวางบนไหล่คุณ..

 

"ขอบคุณนะครับ" ผมพูด

"ขอบคุณเรื่องอะไร"

"ขอบคุณที่ยังอยู่ข้างๆกันไง"

"4 ปีแล้วนะ"

".........."

".........."

 

 

 

เป็นเพียงแค่ไม่กี่นาทีจากเซเว่นถึงบ้าน..

แต่ช่วงเวลานั้น..เหมือนทุกอย่างหยุดเคลื่อนไหว..

 

ไม่มีคำพูดใดๆต่อจากนั้น..

มีเพียงแค่คุณกับผมภายใต้คืนที่ไม่มีดาว..

ลมเย็นๆปะทะตัวเราบนมอเตอร์ไซค์ที่แล่นเอื่อยๆ..

คางผมยังคงพาดบนไหล่คุณ..

 

edit @ 21 Aug 2009 01:36:11 by Formula 25

"เรา" เดินมาด้วยกันถึง 4 ปีแล้วนะ...

กว่าจะได้เข้ามาอัพบล็อกนี้ เราหายไปเป็นปีเลยทีเดียว.

ที่รักคับ. ผมดีใจจังที่ปีนี้ผมยังได้อยู่กับคุณเหมือนทุกๆปี

อาจจะไม่มีกิจกรรมหรือสิ่งที่พิเศษอะไรเลย สำหรับวันครบรอบ4 ปี ของเราสองคนในปีนี้

ตั้งแต่ครบรอบปีที่ 3 แล้วก็ผ่านมาถึงปีนี้...หลายๆคนที่เคยรู้จัก สุ และ ว่าน

หลายคนอาจจะนึกภาพไม่ออกว่ามีอะไรเปลี่ยนไปแล้วบ้าง

สุหัวเถิกขึ้นอีกหลายเซ็นต์ ส่วน ว่าน หัวหงอกขึ้นอีกเป็นแถบ...เพราะอะไรหน่ะเหรอครับ

เพราะเราสองคนทำงานหนักมากขึ้น ตอนนี้เราสองคนมีเจ้าชายตัวน้อยๆที่พระเจ้าประธานมาให้กับเรา

ผมกับสุ มีลูกชาย 1 คนแล้วครับ. ส่วนใครเป็นคนอุ้มท้องหน่ะเหรอ อันนี้ต้องไปถามคุณสุหลังไมค์ กันเอาเองครับ.

 

ลูกชายของผมสองคนหล่อน่ารักมาก อยากเอารูปมาลงเพื่ออวดทุกๆคนแต่ผมคงต้องขออนุญาตคนที่บ้านก่อน.

แต่...ให้ตายเถอะ...ลูกชายของเราโคตรหล่อเลยแหล่ะครับ.

ตอนนี้ สุ กับ ว่าน ช่วยกันสร้างอนาคตเพื่อคำว่าเรา เพื่อครอบครัวของเรา

ผมเองยังคงเป็นแขกประจำของที่บ้านสุ ในทุกๆวันสุดสัปดาห์

ตอนนี้ผมกลายเป็นส่วนหนึ่งของบ้านนี้ไปแบบเนียนๆ...

 

ตอนนี้ผมกับสุ เก็บหอมรอมริบ ซื้อบ้านเล็กๆหนึ่งหลังเพื่อลูกชายตัวน้อยๆ และเพื่อครอบครัวที่น่ารักของเรา.

อีกไม่กี่เดือน ความฝันของผมกับสุก็คงเป็นความจริงขึ้นมาแล้ว....

บ้านของเรา มีสนามเล็กๆไว้วิ่งเล่นกับลูกชายตัวน้อยหลังเลิกงาน.

บ้านของเรามีครัวเล็กๆไว้ให้เฮียสุทำกับข้าวให้คนที่บ้านกินกันทุกๆวันสุดสัปดาห์ (เฮียครับ กับข้าวที่เฮียทำมันโคตรหวานเลยว่ะ )

ทุกวันนี้...ภาพวาดที่จิตรกรเคยลงลายเส้นไว้เมื่อ 3 ปีที่แล้ว ตอนนี้จิตรกร กำลังเลือกลงสีทีละนิด ทีละนิด

จนกระทั่งวันนี้....ภาพวาดของเรา เริ่มมีรายละเอียดเยอะมากขึ้น

อีกไม่นานภาพวาดของเราคงเสร็จสมบูรณ์ พร้อมที่จะใส่กรอบ และเก็บภาพนั้นแขวนไว้ที่ใหนซักที่รอการชื่นชมจากผมแล้วก็คุณ.

ที่รักครับ....ขอบคุณนะครับที่เดินมาด้วยกันจนถึงทุกวันนี้....

อีกไม่นาน เราคงได้อยู่บ้านที่มาจากน้ำพักน้ำแรงของคุณและผม

จะเป็นเรื่องวิเศษแค่ใหนนะ ถ้าตื่นมาทุกเช้าแล้วได้นอนอยู่ข้างๆคุณ ได้อยู่กับคุณและเจ้าตัวเล็กของเราทุกๆวัน

สัญญานะครับว่า... ผมจะขยันทำงานหาเงินมาช่วยโปะบ้านให้หมดภายในสี่ปีให้ได้....(เอิ๊กๆๆๆ)

รักสุนะครับ....

 

ว่าน.

 

 

 

 

 

edit @ 11 Aug 2009 22:47:03 by Formula 25

edit @ 11 Aug 2009 22:49:24 by Formula 25

edit @ 21 Aug 2009 01:30:57 by Formula 25

'เรา' อายุสามขวบแล้ว

 คุณเปลี่ยนไปมากทีเดียว นับจากวันที่เริ่มมี 'เรา'

ผมเองก็คงเปลี่ยนไปมากเช่นกันในสายตาของคุณ

 

แต่อย่างหนึ่งที่ยังคงไม่เปลี่ยน

คือภาพอนาคตของผม

มันยังคงมีคุณ..อยู่ข้างๆผม

และยังคงมีผม..อยู่ข้างๆคุณ

 

เมื่อปีที่แล้ว ตอนที่ 'เรา' อายุสองขวบ

ผมได้รับของขวัญอย่างหนึ่ง ซึ่งผมดีใจมากๆ

มันคือสมุดบัญชีเงินฝากร่วม ที่เราตัดสินใจจะมีเงินเก็บร่วมกัน

"เหมือนมาจดทะเบียนสมรสเลย" ..คือข้อความที่คุณส่งหาผมตอนที่นั่งอยู่หน้าเคาน์เตอร์ธนาคารหลังจากเซ็นต์ชื่อเปิดบัญชีเสร็จ

ผมอ่านแล้วเขินมาก..

 

 

ถึงแม้จำนวนเงินที่เราฝากในบัญชีร่วมทุกเดือนนี้ยังไม่มากมายอะไร

แต่สำหรับผมแล้วเป็นการเริ่มต้นที่ดีมาก

อย่างน้อย..ผมก็รู้สึกได้ว่า

'เรา' ไม่ได้เป็นแค่ภาพลายเส้นที่ร่างด้วยดินสอ

แต่ 'เรา' เริ่มกลายเป็นภาพที่ศิลปินเริ่มใส่รายละเอียด ตัดขอบ และลงสี

เป็นภาพที่ชัดเจนมากขึ้น

 

ผมไม่รู้เหมือนกันว่าศิลปินจะใช้เวลาวาด 'เรา' นานเท่าไหร่

มันอาจจะไม่ใช่ภาพที่สวยงามที่สุด หรือเป็นภาพที่มีองค์ประกอบศิลป์ที่เยี่ยมยอด

แต่มันเป็นภาพที่ผมมีความสุขทุกครั้งที่มอง

 

 

ปีนี้..คุณให้ของขวัญสำคัญกับผมอีกครั้ง

แน่นอน..ผมถูกใจชุดผ้าปูที่นอนสีขาวที่คุณให้ผมมากๆ

มันทำให้ผมอบอุ่น และหลับสบาย

 แต่นั่นก็ยังไม่ใช่ของขวัญที่ผม 'อิน' ที่สุด

 

 

สิ่งที่ผมเคยหวังไว้ แต่ไม่เคยบอกกับคุณ

คือการที่ผมได้ใช้เวลากับคนที่ผมรักไปพร้อมๆกัน

คือการที่ผมไม่ต้องเลือกว่าผมจะต้องอยู่กับใครแต่ไม่อาจอยู่กับใคร

คือการที่คุณเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวผม

คือการที่คุณกลายมาเป็นแขกประจำของบ้าน

คือการที่คุณเป็นที่รักของแม่ผม

คือการที่ภาพ 'เรา' มีตัวละครอื่นๆอยู่เคียงข้าง

 

ขอบคุณมากครับที่รัก

ผมหวังว่าสิ่งต่างๆที่คุณทำ ที่คุณเป็น จะไม่ทำให้คุณอึดอัดหรือลำบากใจ

ผมไม่รู้ว่าจะเป็นยังไง แต่อนาคตผมจะเป็นคนดีกว่านี้

เพื่อคนที่ผมรัก เพื่อคนที่คุณรัก

และเพื่อคนที่เรารัก

 

 

มี 'เรา' ต่อไปเรื่อยๆนะครับ