ต้องขอโทษด้วยที่ถือวิสาสะเข้ามาเขียน
คิดแล้วคิดอีก แต่อยากจะบอกอะไรคุณสองคนสักอย่าง
รู้ดีว่านี่เป็นเรื่องระหว่างคุณสองคนที่จะตัดสินใจอะไร
แต่อยากให้รู้ว่าเป็นคนหนึ่งที่อ่านเรื่องราวของคุณสองคนมาตลอด (แม้จะไม่ค่อยได้แสดงความคิดเห็นอะไรเท่าไรก็เถอะ)
ทุกวันก็คิดเสมอว่าจะได้อ่านเรื่องของพวกคุณเพิ่มบ้างหรือเปล่า
ช่วงอาทิตย์สองอาทิตย์ที่ผ่านมานี้แวะเข้ามาทุกวันเลยก็ว่าได้
เพื่อจะดูว่าบล๊อกนี้มีอะไรเปลี่ยนแปลงไปบ้างมั้ย
พอมาเจอแบบนี้ตกใจมาก รู้สึกเหมือนเพื่อนกำลังจะโดนเพื่อนทิ้งเลยอ่ะ
อาจจะคิดว่าแล้วมายุ่งอะไรด้วย
ก็อย่างที่บอกว่ารู้สึกว่าพวกคุณเหมือนเพื่อน เหมือนพี่
เคยมีเพื่อนที่มีความรักแบบพวกคุณ(และพวกมันก็ชอบทะเลาะกันด้วยเรื่องงี่เง่าเสมอ)
แม้ตอนนี้มันจะไม่อยู่กับเราแล้วก็ตาม...แต่ก็ยังคงคิดถึงพวกมันอยู่เสมอ
เลยอดไม่ได้เมื่อเห็นความเปลี่ยนแปลงที่น่าใจหายนี้
และเชื่อว่าไม่ได้มีเราคนเดียวที่รู้สึกแบบนี้
หวังว่าคุณสองคนจะได้อ่าน
แล้วจะกลับเข้ามาดูความเคลื่อนไหวบ่อยๆ (krappom)
